غرابت وحشیگری به تجربه ی حیات تن نمی دهد، خودش را کور می کند. اما سگ از این کارها عاجز است.
آیا این باعث نمی شود او از موجودات انسانی، انسان تر شود؟ او قطعا نژادپرست نیست و ایدئولوژی هم هرگز او را به تباهی نمی کشاند.
اما چرا یک سگ صورتی را می بیند که دژخیمان نمی توانند ببیند؟ و آیا سگ هم صورت دارد؟
هنگامی که این پرسش از لویناس شد، از جواب طفره رفت. تجربه ی او به عنوان یک زندانی که سگی ولگرد پذیرایش شده، در فکرش هنوز جای بحث داشت. مربی من دراکول نرمال، پروفسور ژاک دریدا، در یکی از آخرین مقالاتش جرات کرد و از این هم فراتر رفت. او در آن می گوید که چطور هنگامی که گربه اش او را عریان دید یکهو احساس شرمندگی کرد. روزی درباره ی این موضوع هم صحبت خواهم کرد...
فروشگاه اینترنتی مسترکتابز