هاروکی موراکامی نوشتن را از بیست و نه سالگی شروع کرد، قبل از آن به گفته ی خودش «هیچ چیز ننوشته بودم. یکی بودم مثل همه. کافه موسیقی داشتم و پیش نیامده بود از خودم چیزی بیافرینم.» فکر نوشتن اولین رمانش، به آواز باد گوش بسپار، هنگام تماشای مسابقه ی بیسبال به سرش زد.
پس از آنکه برای این کتاب جایزه ی اول مسابقه ای ادبی را دریافت کرد، جدی تر به نوشتن پرداخت و سرآخر مغازه اش را فروخت تا همه ی زمانش را وقف این کار کند. از همین جا بود که برای حفظ سلامت جسم و روانش به دویدن روی آورد. او در سال های اخیر توانسته شش روز در هفته به طور متوسط ده کیلومتر بدود و در بیش از بیست ماراتن شرکت کند.
از دو که حرف می زنم از چه حرف می زنم مرور خاطرات و ذکر تاملات موراکامی است پیرامون زندگی و کامیابی ها و ناکامی هایش در خلال چهار ماه تمرین برای شرکت در ماراتن نیویورک در سال 2005. او در قالب نه فصل/جستار کوتاه ما را از توکیو به بوستون می برد و در این میان به گذشته و حال زندگی اش می اندیشد. در نظر او ندویدن با ننوشتن و در نتیجه با نزیستن برابری می کند. خودش می گوید «آن چه را از نوشتن می دانم با هر روز دویدن آموخته ام.»
فروشگاه اینترنتی مسترکتابز