سوتلانا الکسیویچ (1948) اولین نویسندهی تاریخ است که به خاطر نوشتههایش در ژانر مستند نگاری جایزهی ادبی نوبل را از آن خود کرد.
جنگ چهرهی زنانه ندارد روایت پر فراز و نشیب این مستند نگار بلاروسی است از روزگار و خاطرات زنانی که در ارتش اتحاد جماهیر شوروی در جنگ جهانی دوم جنگیدند و حالا بعد از سالها از کابوسها، تنهایی و هولهایشان میگویند. او چند صد نفر از این زنان را مییابد و با تمامشان حرف میزند. از هر قشری هستند؛ پرستار، تک تیرانداز، خلبان، رخت شور، پارتیزان، بی سیم چیو… و خاطرات تکان دهندهاند. زنانی که پوتین پوشیدند و در ترکیب خاک و خون و ترس زنده ماندن… الکسیویچ با تدوین این آدمها کنار هم کلیتی میسازد و متناقض و شورانگیز، پرهیاهو و صامت… کتاب گاه شامل چنین لحظاتی میشود که فراتر از خواندهها و شنیدههای مرسوم است دربارهی جنگ، بی پرده و عریان است و ناگهان مادری را به ما نشان میدهد که برای عبور از خط بازرسی آلمانیها بچهاش را نمک اندود میکند تا تب کند و سربازان بهراسند از تیفوس و او بتواند در قنداق بچهی گریان با پوست ملتهب سرخ شده دارو ببرد برای پارتیزان ها… و این کتاب چنین آدمهایی است…
فروشگاه اینترنتی مسترکتابز